دوره های تاریخی سبک های جواهرات

  • سبک های جواهرات

دوره های تاریخی سبک های جواهرات

با شروع قرن هجدهم، به مهمترین دوره ی سبک های جواهرات، مشهور ترین قطعه ها و مضامین و جو اجتماعی، سیاسی و اقتصادی که بر طراحی های جواهرات تاثیرگذار بودند، وارد می شویم.

برای اینکه قطعه ای «آنتیک» محسوب شود، باید بیش از صد سال از عمرش گذشته باشد. روش های بسیاری برای تشخیص دوره ی ساخت یک قطعه وجود دارد، مثلا، در قرن هجدهم میلادی، بالاتنه ی لباس ها با جزییات بسیار زینت می شدند و گوشواره های بسیار بلند آویزان، بسیار محبوب بوده اند. سنگهای قیمتی به طور معمول با برش کوسن یا برش گل رز (سنگی است که در یک طرف مسطح و در طرف دیگر گنبندی شکل است)  استفاده می شدند، به این صورت حتی در زیر نور شمع نیز درخشندگی خود را حفظ می کردند.

در قرن نوزدهم، مجموعه ی جواهرات (که به parures مشهور بودند) و متشکل از گردنبند ، سنجاق، دستبند، گوشواره  و گاهی اوقات تاج بود، در میان طبقه ی اشراف مورد استقبال قرار گرفت. برای نمایش بیشتر ثروت خود، طبقه ی اشراف، تاج های پرجواهرتر، دستبند های بزرگتر و گردنبند های خارق العاده به تن می کردند. سنگ های قیمتی رنگی نیز در این قرن به شهرت فراوانی دست یافتند.

دوره ی ویکتوریایی

عصر ویکتوریای جواهرات (1880-۱۸۳۷) برگرفته از نام ملکه ویکتوریا را می توان به سه دوره تقسیم کرد: دوران رمانتیک (1860-۱۸۳۷)، دوره ی بزرگ (1880-1861) و دوره ی زیبایی شناختی (۱۸۸۰-۱۹۰۱).

دوره ی اول ویکتوریا یا دوره ی رمانتیک تحت تاثیر چندین دوره ی مختلف قرار گرفته بود: کلاسیک، گوتیک، رنسانس و حتی اساطیر یونان باستان و روم نیز در طرح ها تاثیرگذار بودند. (جهت اطلاع: پس از اینکه شاهزاده آلبرت به ملکه ویکتوریا حلقه ای به شکل مار داده بود، مارها از محبوب ترین اشکال در میان مردم به حساب می آمدند) استادان ایتالیایی نیز از این طرح ها در کارهای خود استفاده می کردند.

شانه و سنجاق سر از مهم ترین لوازم زنانه به حساب می آمدند. این زیورآلات از طلا، سنگ و مینا ساخته شده بودند. از آنجایی که دین بخش مهمی از زندگی ویکتوریایی بود، آویزهای صلیب مانند نیز با محبوبیت چشمگیری روبرو شده بودند. زنان شیک پوش نیز گردنبندهایی به گردن می انداختند که یادگاری از محبوبشان درون آن قرار گرفته بود.

با این حال، پس از مرگ شاهزاده آلبرت در سال 1861 و تایید لباس عزای ملکه، جواهرات عزاداری سیاه مرسوم شدند. جواهرات دوره ی وسطی ویکتوریایی یا دوره ی بزرگ از کهربای سیاه، عقیق و شیشه ی سیاه ساخته می شدند. موی انسان نیز درون این طراحی ها گنجانده می شد، شاید ترسناک به نظر آید، ولی استفاده از مو در جواهرات به معنای ادای احترام بوده است. نقوش تیره تر و مضامین ممنوعه همچون جمجمه ها و اسکلت ها نیز اغلب به طرح های جواهرات اضافه می شدند. در طول این دوره، سنگ های قیمتی به عنوان نمادی از علاقه و معشوقه ها به شهرت بالایی دست یافته بودند.

در اواخر قرن نوزدهم، جنبش زیبایی شناختی یعنی دوره ی آخر ویکتوریایی با بازگشت به ذوق هنری تصفیه شده و طرحهای بصری جذاب آغاز شد. با نمایش سنگ های قیمتی، هدف اصلی نشان دادن زیبایی درونی آنها بوده و نه تنها نمادی از ثروت. الماس در طول روز مورد استفاده قرار نمی گرفت و تنها در مواسم های شبانه خودنمایی می نمود.

به طور کلی زنان جواهرات اندکی به تن می کردند، و البته جواهرات وزن کمتری داشته و کوچکتر و ظریف تر بودند. درونمایه های اصلی دوره ی زیبایی شناختی از طاووس، گل ها، حشرات و اشکال ژاپنی الهام گرفته بود.

سبک های جواهرات

ظاهر هنر نو تنها برای مدت کوتاهی از سال های ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰ رواج داشت. اما ثابت شده است که نقش بسیار مهمی در تولید سبک های جواهرات در سالهای بعد، ایفا نموده بود.

طرح های هنر نو با الهام از طبیعت (مثلا گل ها، پرندگان و اندام زنان) ساخته می شده و طرح اصلی آن منحنی های نرم و خطوط ظریف تاکید شده است. این نگرش رمانتیکی به شدت با خطوط سفت و سخت معمول در آن دوره در مغایرت بود.

در طول جنبش هنر نو، الماس جای خود را به دیگر سنگهای قیمتی همچون عقیق، لعل و زمرد کبود داده بود. مواد و تکنیک های جدید (مثل میناکاری، فرم دادن به شیشه و عاج) طرح های این دوره را تا حد بسیار زیادی مورد تغییر قرار دادند.

سبک های جواهرات ویکتوریا

Belle epoque

در کنار هنر نو، طراحی های بل اپوک نیز رونق یافت. طراحی های دوره ی بل اپوک عمیقا به استفاده از پلاتین والماس وابسته بود.این دوره به دوره ی ادواردیان جواهرات شهرت دارد.

به طبع الماس ها در خط مقدم جواهرات آن دوره قرار گرفته بودند، اما سنگ های رنگی نیز به شیوه های گوناگون و کوچک تر جلوه گر جواهرات می شدند. این طرح ها دقیق و ظریف بودند، بنابراین یک محفظه محکم نیاز بود و بنابراین در پلاتین های داغ، این شکل را ایجاد می کردند. کارتیه تازه کار بود اما با توجه به طراحی خوب خود در دوره ی بل اپوک، این جواهرساز به سرعت به شهرت جهانی دست یافت.

تاریخ سبک های جواهرات

هنرهای دستی

دوره ی کوتاهی از تاریخ هنر و جواهرسازی (1910-1890) با رد ماشین آلات و بازگشت تولیدات دست ساز شکل گرفته بود. از آنجا که این جواهرات به طور کامل دست ساز بودند، طرح های بسیار ساده ای داشتند که فلزاتی با طرح های پیچیده در مرکز این جواهرات جلوه می کردند. میناکاری شیوه ای  معمول بود و جواهرات نیمه قیمتی و فلزات غیر گرانبها را در جواهرات دست ساز مورد استفاده قرار می داد.

دوره سبک های جواهرات

edwardian

دوره ادواردیان (1915-1901) نام خود را از دوران سلطنت شاه ادوارد و ملکه الکساندرای بریتانیا گرفته است. جواهرات دوره ی ادواردیان سبک و ظریف بودند، و بر روی الماس های درخشان متمرکز بودند. (گرچه سنگ های قیمتی رنگارنگ مانند زمرد، یاقوت سرخ و یا یاقوت کبود نیز مورد استفاده قرار گرفتند، الماس نقطه ی کانونی حقیقی بود.). برجسته ترین درون مایه های جواهرات این دوره، کمان ها، روبان های جادویی، گل ها و حتی حوادث ورزشی بودند. جواهرسازان دوره ی ادواردیان برای محافظت از سنگ های قیمتی از پلاتین استفاده می کردند.

Art deco

از سالهای 1915-1935، دوران هنر دکو عمدتا برگرفته از حرکات هنری  زمان بوده اند- اشکال هندسی کوبیسم و ​​رنگ های قوی فوییسم – و بازگشت به فضای جواهرات مجلل لویی یازدهم همراه با هنر و تاثیرات معماری آسیا یی و خاورمیانه بود. هنر دکو شکوه، تجمل پیشرفت های تکنولوژیکی عظیم زمان خود را در هم آمیخته بود.

علاوه بر این، در این دوره موج جدیدی از فمنیسم به راه افتاد که محافظه کاری و فمنیسم سنتی که با پوشش جدید زنان آغاز شده بود را رد می کرد. شلوارهای گشاد زنانه و پیراهن های تونیک بلند همراه با گردنبندهای بلند نگین دار، تعدادی دستبند و گوشواره های زیبا از نمونه های این تغییرات بود.

نوع سبک های جواهرات

Retro or retro modern

در دهه ی ۱۹۴۰ و ۵۰  جواهرات قدیمی به جبران سبک های جدی، سخت و تلخ دوران جنگ جهانی دوم طراحی شده بودند. سبک جواهرات بزرگ، رنگارنگ و جذاب بود. سنجاق ها با گل، کمان و پروانه به ویژه در میان زنان که بر این انگیزه های زنانه تاکید داشتند، سبکهای لباس مردانه را ملایم و لطیف می نمود. برخی از طراحان، به ویژه ژان شلامبرگر از تیفانی و شرکت، به طرح های استادانه و طبیعت گرایانه گل ها، حیوانات و پرندگان در تضاد با واقعیت قریب الوقوع مرگ و نابودی جنگ روی آورده بودند.

به دلیل اتفاقات جنگی، پلاتین کمیاب شده بود و جواهرات به جای الماس های، یاقوت کبود، زمرد و یاقوت سرخ، جای خود را به زمرد کبود و کوارتز زرد داده بودند. طرح های قدیمی معمولا شامل سنگهای نیمه قیمتی بزرگ و تنها چند سنگ قیمتی می شدند. برای برجسته سازی سنگ های زینتی، تنظیمات معمولا برجسته، و با سبک های هندسی در تضاد با طلای رزگلد، زرد یا سفید  بودند.

انواع سبک های جواهرات

Mid century

پس از جنگ جهانی دوم، جواهرات دهه ی 1950 و 1960 به طور قابل توجهی بیشتر زنانه، گرانبها و ظریف بودند. به شیوه ی لباس های دهه 1940 ، جواهرات قرن میانی شامل نقاشی های غریزی از طبیعت مانند حیوانات، گل ها و انگور می شدند. دیگر نقوش برجسته ی این دوره شامل ستاره، مردم و قطعاتی با بافت سوراخ دار، فلزات  خاردار و بافته شده بود.

 با پایان یافتن جنگ، ساخت جواهرات به مواد سابق مانند پلاتین و الماس بازگشت. به همین ترتیب، جواهرات اواسط قرن محبوبیت مجموعه های جواهرات یعنی گردنبند، سنجاق، دستبند و گوشواره را به شکل سابق خود بازگرداند.

سبک های جواهرات

modern

 دوره ی مدرن جواهرات در اواسط دهه ی ۱۹۶۰، با از میان رفتن دوره ی محافظه کاری جواهرات، آغاز شد. به طور خلاصه، جواهرات طلا زردرنگ با شکل طبیعی و بافتی غنی که با سنگهای قیمتی تزیین شده بود، رواج داشتند. جواهرات مدرن همچنین از فرهنگ های دیگر وام می گرفت تا به جواهرات خود فرهنگ چندگانه و بوهمیایی بیافزاید.

 با افزایش ورود زنان به محل کار در دهه ی 1980 کت و دامن های رسمی با اپل های دراماتیک تبدیل به مد آن روزها شده بودند، جواهرات مدرن نیز به همین میزان تغییر یافته بودند. در عصر « بیشتر بیشتر است»، گردنبندهای بزرگ و گوشواره های عجیب و غریب در میان مردم رواج یافتند.

سبک های جواهرات1
شروع ثبت نام دوره های جدید آموزش جواهرسازی و طراحی جواهرات - تلفن های تماس : 05 05 58 22 - 587 587 22 - 110 111 28
+ +